Vinur

Halverwege 1988 werd ik op nogal impulsieve wijze voor de helft eigenaar van een IJslands paard, Vinur. Na een klein jaar gedeeld eigenaarschap leek het beiden toch slimmer dat het beest en de verantwoordelijkhedenniet meer op te delen, zo kwam de andere helft van Vinur ook in mijn bezit.

Het beest verhuist van een schitterende locatie in Egmond-Binnen aan de rand van de duinen naar heel veel dichter naar huis en eigenlijk ook niet slecht maar iets minder riant.

Vinur

In februari 1991 (golfoorlog was in volle gang) gaat midden in de nacht de telefoon over, Hoekstra met de droge mededeling dat mijn paard in de sloot staat. Snel flink wat kleren aan en er naar toe, de brandweer kwam met twaalf man sterk, toch maar zelf het waadpak aan om met heel veel moeite een slang onder de kont van het beest te manoevreren. Best wel spannend, met name toen Vinur de moed begon op te geven. Uiteindelijk toch met veel moeite het beest op de kant, al die stoere mannen bleken toch wel bang uitgevallen toen. Drie dagen met oude dekens en gordijnen klooien om de vacht weer droog te krijgen, ook bleek hij nog een beenwond te hebben die regelmatige verzorging nodig had. Zware tijden dus. Vrij kort na dit avontuur bleek hij ook nog eens spat te hebben, rijden behoorde toen dus tot het verleden. Gelukkig mocht hij van Hoekstra gratis blijven staan in ruil voor het schoon houden van het land waar ook nog een paar andere paarden opstonden, een tienermeisje op zoek naar verzorgpony waarvan ik even niet op de naam kan komen heeft me daarbij geholpe. Na een klein jaar wel de lasten (landschoonhouden) maar niet de lusten (rijden) heb ik hem kado gedaan aan Hoekstra.

Björri

Vinur was dus passé en geld voor een ander paard was er niet. Het kwam dus als een geschenk uit de hemel dat ene Sandra op zoek was naar een medegebruiker voor Björri, een beest met bijzonder veel eigen wil. Omdat ikzelf ook niet geheel verspeent ben van eigen wil heeft dat in het begin erg gebotst, de eerste maanden liep ik regelmatig tegen machtstrijdjes aan waar ik erg op gebrand was om ze te winnen. Enkele lessen van Maaike hebben erg veel goed gedaan en langzamerhand kon ik het beest mannen en werden we vriendjes. Sandra kreeg belangstelling voor andere dingen in het leven en dus werd Björri aan mij verkocht.

Heerlijk waren de wilde ritten door het bos, duin en zo nu en dan eens naar het strand. Samen rijden met een ander betekende voor mij altijd wat harder werken, met een hele groep rijden was gewoon niet leuk meer vanwege de opgefokte karakter. Het was sowieso een paard waar je alleen op kon rijden als je zorgde dat je de baas blijft, vanwege problemen daarmee is Björri een aantal malen van eigenaar verwisseld. In de wei was ie ook niet altijd even handig, extra hoog schrikdraad en zo nu en dan een 'antenne' konden hem niet altijd binnen houden, veel aandacht en vaak rijden was het toverwoord bij hem.

Overplaatsing en persoonlijke omstandigheden hebben er voor gezorgd dat ik Björri heb verkocht onder voorwaarde dat ie op zn eigen landje mocht blijven staan. (1998)

bjorri

Bij mijn eerste kennismaking met internet moest ik een inlognaam verzinnen, na een paar pogingen met combinaties van voor en achternaam typte ik uit wanhoop maar bjorri in. Een gouden greep en ik ben nog steeds heel blij dat ik die naam mag lenen.

Jaren later werd ik om een andere reden gebeld door de volgende eigenaresse: Haar vriend had indertijd een ernstig motorongeluk gehad waardoor Björri een periode wat minder aandacht heeft gekregen. In die periode heeft ie veel uitgebroken en hoefbevangenheid opgelopen. Van weinig aandacht werd ie inderdaad onhandelbaar en lichamelijk ging het niet goed met het beest dus heeft ze hem laten inslapen.
Wordt vervolgd met:

Brellir